Istanbul december 2018

In november 2018 had ik contact met de oprichter van het project Safe House International, ik ging voor de derde keer zijn project bezoeken in Athene. Tijdens de update in het gesprek vertelde hij over de intentie om alle LHGT+ vluchtelingen in zijn projecten een giftcard te geven zodat zij voor het eerst nadat zij vluchteling zijn geworden, naar een kledingwinkel konden gaan om nieuwe eigen kleding te kopen. Daarnaast uitte hij de intentie om voor het project Moms2Moms in Istanboel, een “toy drive by” te houden om de kinderen in dat project kerstcadeaus te kunnen geven. Hier liep ik direct warm voor en bood mijn hulp aan.

Na mijn trip naar Athene begon ik de inzamelingsactie, de dag na Sinterklaas. Samen met mijn dochter Sam gingen vol enthousiasme aan de slag om speelgoed in te zamelen en onder het mom ”heb je geen speelgoed dan zijn financiële donaties ook heel welkom”, haalden wij een bijzonder groot bedrag binnen. Met dit bedrag konden we niet alleen de kinderen voorzien van nieuw speelgoed voor de kerst, maar konden we ook nog het kinderdagverblijf aankleden waar kinderen van 0 tot 8 jaar verblijven zodat de moeders kunnen werken dan wel op zoek kunnen gaan naar werk.

Het project Moms2Moms is ontstaan vanuit Diane, zij is gevlucht vanuit Kameroen om haar leven te redden en heeft een verblijfsvergunning in Turkije. Zij valt onder UN bescherming. Zij helpt vrouwen, voornamelijk alleenstaande jonge moeders, die gevlucht zijn van hun thuis land voor om hun leven te redden. Sam en ik hebben een aantal van deze moeders ontmoet. Zij hebben hun verhaal met ons gedeeld en zo hebben Sam en ik geleerd dat mensen niet alleen vluchten voor oorlog maar ook vluchten vanwege bevooroordeelde culturen en landen.

Sam en ik vlogen met 4 dik gevulde koffers speelgoed en een zak met geld (nou ja, creditcard met geld), naar Istanboel. Op Schiphol mochten we nog extra betalen voor de meer kilo’s van de bagage (oeps). Na een nachtrust te hebben overgeslagen, kwamen we aan en konden we even twee uur slapen voordat we Diane zouden ontmoeten. De eerste dag zijn we mee geweest met het uitreiken van voedselkaarten, dit gebeurt eens in de maand. Met 30 euro per maand kunnen zij met de kaart boodschappen doen in de supermarkt. Dan hebben we het nog niet over het aanschaffen van de luiers.

De tweede dag zijn we naar het kinderdagverblijf geweest. Daar hebben we de cadeaus heen gebracht. Tevens hebben we een overleg gehad met de pastoor en de juf van het kinderdagverblijf over wat ze nodig hebben voor de kinderen.

Na het bezoek zijn we langs geweest bij drie gezinnen. Deze gezinnen waren in de financiële problemen gekomen en liepen ruim twee maanden achter met het betalen van de huur. Later die dag hoorden we dat het om totaal 5 gezinnen ging. Ik merkte bij mezelf de gedachten op: wat hebben de kinderen aan de cadeaus als ze volgende maand geen dak boven hun hoofd hebben?

In de avond ben ik gaan rekenen met Sam en hebben we een begroting gemaakt.

De derde dag gingen we de hort op om alle cadeaus aan te schaffen. Wat een enorm feest was dat, de winkel hielp met alle medewerkers want we hadden veel nodig. We hebben die dag niet alleen voor alle kinderen (meer dan 50 kinderen) kerstcadeaus aan geschaft, we hebben die dag ook het hele kinderdagverblijf aan kunnen kleden met: muziekspeelgoed, telramen voor rekenen, educatief speelgoed om te leren lezen en schrijven, constructie speelgoed, een speelgoed supermarkt (ze kunnen niet vroeg genoeg leren over geld uitgeven), puzzels en noem het maar op.

We hebben niet alleen het doel dubbel en dwars gehaald om de kinderen een onvergetelijke kerst te bezorgen en het kinderdagverblijf helemaal aan te kleden. Nee, we hebben nadat we ons doel ruimschoots hebben gehaald gekeken naar wat hebben we nog over aan geld.

We hebben tevens de 5 gezinnen financieel kunnen helpen zodat zij niet hun huis zijn uitgezet en zelfs nog klein budget over zodat Diane een kleine buffer heeft in gevallen van nood om de kinderen en hun moeders te kunnen helpen.

Ik blijf mijzelf inzetten voor alle mensen die het minder goed hebben. Mijn motto: zolang ik eten in de prullenbak weggooi nadat we hebben gegeten, kan ik een mond extra voeden.

Alle mensen zijn gelijk dus of je nu vlucht voor oorlog, of moet rennen om je leven te redden of je wiegje staat nou eenmaal in een huis waar het niet goed gaat om welke reden dan ook, we hebben allemaal wel eens hulp nodig in het leven, of dat nu financieel is of met een knuffel, zolang vanuit ons hart kunnen geven, geven we elkaar zoveel.

Namens de kinderen en de gezinnen, ontzettend bedankt voor al het speelgoed en alle financiële donaties. Ik hoop in de toekomst te mogen blijven vragen om bijdrages voor een ieder die het nodig heeft en dat de steun er is om dit soort geweldige acties te kunnen blijven doen. In het project van Moms2Moms kunnen zij zeker financiële bijdrage gebruiken voor de aanschaf van luiers en financiële ondersteuning bij huisvesting.

In februari 2019 ga ik wederom naar Athene, dit keer om als verpleegkundige vrijwilligers werk te doen bij Medical Volunteers, die gratis gezondheidszorg leveren aan vluchtelingen in Athene. Naast het geven van zorg zal ik tevens het LGBT project bezoeken; Athens Housing Collective.

.

IMG_9894

Athene 2018

Ik was in Nederland in contact gekomen met Joseph, een 26-jarige Oegandese vluchteling die voor behoud van zijn leven zijn thuisland heeft moeten ontvluchten. Zijn verhaal is schokkend. Oeganda is namelijk het meest vijandige land waar je kan wonen als je LHBT (Lesbienne, Homofiel, Biseksueel, Transgender)  of alle andere seksueel anders georiënteerd bent dan hetero. De meeste LHBT vluchtelingen die gevlucht uit angst voor hun leven hebben in hun leven geen veiligheid gekend, in veel Arabische en Afrikaanse landen is de homofobie dusdanig sterk aanwezig dat de meeste LHBT mensen hun leven niet zeker zijn, zelfs niet van hun eigen familie.

Joseph is een 26-jarige homofiel. Toen zijn moeder en zijn zus voor zijn ogen zijn vermoord en hij wist te ontkomen, is hij voor zijn leven gevlucht.

We hebben elkaar ontmoet in mei 2018 en hebben sindsdien regelmatig contact. In juli ben ik samen met Lynn (goeie vriendin) Joseph gaan bezoeken in Athene. Daar is hij projectmanager van Athens Housing Collective. Hij helpt daar LHBT vluchtelingen die in Athene vaak voor het eerst in hun hele leven een veilige plek voor zichzelf ervaren. Hij begeleidt ze naar hun nieuwe huis, ze krijgen eten, hij helpt ze aan de officiële documenten die nodig zijnen hij doet nog veel meer. Hij doet dit als vrijwilliger met Safe Place International die het project financiert in huisvesting en het geven van voedsel.

Als vriendendienst voor Safe Place International hebben Lynn en ik daar een workshop verzorgd welke we gegeven hebben in het Engels en deze werd ter plekke vertaald in het Frans en Arabisch.

Aan het einde van deze workshop waren mirakels gebeurd. De mensen voelden zich niet alleen gehoord, gezien en begrepen, ze waren ook verbonden met elkaar. Congolezen, Syriërs, Oegandezen, Pakistanen, Egyptenaren, Amerikanen, Grieken en Nederlanders, hebben een prachtige dag gehad.

We hebben toen ruim 1100 euro opgehaald welke besteed zijn aan hulp voor een transgender vluchteling in Athene en een moeder met twee albino kinderen in Istanboel.

Tijdens het geven van deze workshop werd mij duidelijk waar ik goed in ben en dat ik mij wil inzetten door het geven van workshops aan vluchtelingen, ontheemden en andere kwetsbare groepen.

Niet alleen in Moria kamp op Lesbos zijn er teveel vluchtelingen op een veel te kleine oppervlakte, we zouden bijna de andere eilanden vergeten met al die publiciteit voor Lesbos. Er zitten werkelijk duizenden vluchtelingen in veel te krappe kampen met veel te weinig voorzieningen en dan is het nog niet eens zo eenvoudig om vrijwilligers werk te doen op een eiland als Lesbos met zeer strenge regelgeving. Inmiddels ben ik begonnen met de procedure om vrijwilligerswerk te mogen gaan doen als verpleegkundige op Lesbos in kamp Moria.

Inmiddels ben ik in Oktober en November terug geweest in Athene om het project te bezoeken en te netwerken bij andere hulporganisaties om te zien waar ik mijn kwaliteiten kan inzetten om de vluchtelingen in Griekenland te helpen.

Er is nog veel nodig in Griekenland voor de hulp aan vluchtelingen, zo ontbreekt er vaak psychologische zorg voor hen terwijl ze dat zo nodig hebben. Maar ook de reguliere gezondheidszorg is voor de vluchtelingen in Athene niet toegankelijk.

Dit is voor mij de aanleiding om mij als vrijwilliger aan te melden bij een Medical Volunteers in Athene om als verpleegkundige dienst te kunnen leveren.

Terwijl ik mijzelf inzet als tool om daar te helpen is daar tevens financiële ondersteuning nodig. Ik hoop in de toekomst mij in te kunnen zetten voor Athene en in het bijzonder het prachtige project van Joseph.